منو بگو که دلم با فکر کردن به تو خوش میشه.منو بگو که امیدم به زندگی خیالبافی اینه که به تو رسیدمه. اه ه ... میگن بعضی موقعها دل آدم میگیره اما واقعا اگه این دل گرفتنهای کوچکم نبود هیچ موقع نمیشد زندگی کرد امااما من چی منی که همیشه دلم گرفته چی...

کاش در کنارم بودی ، کاش میتوانستم تو را در آغوشم بگیرم و نوازش کنم....
باورم نمیشود که از من اینهمه دور هستی و فاصله بین من و تو بیداد میکند....
کاش می توانستم دستانت را بگیرم و با تو به اوج خوشبختی بروم....
کاش میتوانستم بوسه ای بر گونه مهربانت بزنم.... ای کاش ، کاش ، کاش...
دلم بدجور هوای تو را کرده هست عزیزم... دلم بدجور در حسرت دیدار تو هست ای
بهترینم...
باورم نمیشود ، این همه فاصله در بین من و تو غوغا میکند
و دریای غم و دلتنگی در قلبهایمان طوفان به پا میکند ، امواج تنهایی مثل
خنجر در قلبهایمان مینشیند ....
و ای کاش در کنارم بودی ... کاش بودی و دلم را از امید و آرزوهای انباشته شده خالی
میکردی....
باورم نمیشد ، سخت است باور کردنش ، با نبودنت در کنارم گویا
در این دنیا تنهای تنهایم .... بی کس ، بی نفس ، میروم با همان پاهای خسته ، در جاده ای
که به آن سوی غروب خورشید ختم شده است....
کاش که تو در کنارم بودی....آنگاه دیگر هیچ آرزویی از خدای خویش نداشتم....
سخت است ولی باید نشست در گوشه ای و گریست و انتظار کشید تا تو به سوی من
بیایی...

و ای کاش تو در کنارم بودی ، باورم نمیشود رفته ای و بار سفر را بسته ای ، دلم
بدجور برای تو تنگ است ... باورم نمیشود که رفته ای....

گناه من شاید این بود...
گناه من شاید این بود که تمام رؤیاهایم را
از کوچه‌های زندگی گرفتم
و به آغوش مردی سپردم که ماندنی نبود
هر چند آغاز راه را دشوار دیدم
اما دل سپردم و رها شدم
در قلبی که تنها زمزمه‌اش نتوانستن بود
دلم به حال دلتنگیهایش سوخت
شکسته‌های دلش را بند زدم
و نگاهش کردم
آری گناه من شاید
دل باختن به آن نگاه بود
و قدم زدن با مردی که
عشق را شایسته‌ی تلاش و خواستن نمی‌دانست
تا اینکه یک روز رفتن را بهانه کرد...

و یادت هست در یک عصر پاییزی چه ها کردی

مرا تنهای تنها با دلی غمگین رها کردی

گذشتی نرم نرمک از نگاهی مانده در باران

چرا با روح سرگردان من اینگونه تا کردی

تمام شعر هایم را برایت یک به یک خواندم

بگو دیوان شعرم را چرا ماتم سرا کردی

همین امشب دلم می میرد از احساس تنهایی

چه می داند کسی شاید به مرگم اعتنا کردی

بی تو بین این همه ادما

یه جوری احساس غربت میکنم

روزی چند بار نامه هات می خونم

 شب با یاد تو خلوت میکنم

نامه هات بدی تو میدن ولی

 حس دستای تو یه چیزی دیگه

گفته هات مهربونن اما چه کنم

 دلت از درد دلم خبر نداره

عمریه از سر مستی گم شدی تو خیالم

می نویسم تو غریبی شرح این حال خرابم

که مگه چاره ای مونده واسه یه عاشق خسته

شیشه دودی عمرش خیلی وقته که شکسته

یادته یه روز نشستیم زیر یه ابر بهاری

گفتی که می ترسی از همه شبهای چشم انتظاری

گفته بودی اگه داشتیم یه روز چراغ جادو

می شدیم تو یک جزیره مثه دو تا بچه اهو

اما اون غول چراغ خیلی وقته دیگه رفته

انتظار هرشب من درای امید رو بسته

حالا زیر نور مهتاب دنبال یه قلب نشستم

نه تو شهر نا امیدی دستشو بده به دستم

می گم این شهر غریبو با زبون بی زبونی

حتما این خواست خدا بود که دیگه پیشم نمونی

ای دست های عاطفه بار تو تکیه گاه من

درچشم های پاک تو من خیره مانده ام

وز عمق بی کسی با قلب پر نوید

اوازی از امید در پیشگاه چشم تو ای خوب خوانده ام

شاید مرا از دام مصیبت رها کنی

شاید نگاهی از ره لطف و صفا کنی شاید وفا کنی

شاید به من عنایتی بهر خدا کنی

شاید که در تلاطم این عمر پر سکوت ما را صدا کنی

این را بدان که من نام تو رو لحظه به لحظه خود صدا کنم

این رابدان که من با یه اشاره از نو جان را فدا کنم

درخلوت تنهایی مرگبار خود فریاد زدم.دستم را زیر پلکهایم بردم.با انگشتان لرزان خودم جوهری از ناب ترین قطره های اشک دیده ام رابر روی صفحه سفید ودست نخورده قلبم کشیدم و ارام گفتم:دوستت دارم و درحسرت دیدارت یک اسمان اشک درسینه دارم.

دلم برای کسی تنگ است که مثل هیچ کس نیست...

دلم برای کسی تنگ است که آفتاب حمایتش را بر گل های کوچک باغچه

جنگلی دلم ارزانی می کند..

کسی که حس می کند مرا در اعماق آبی پوست و گوشت بی رمق باغچه ام

و گیسوانش را بیدوار در گیسوانم می اویزد....

بازوان توانایش را بر گردن گلبرگهای دلم حلقه می کند و می فشارد...

کسی که در من هق هق می گرید....

برایم ارام آرام قصه شازده کوچولو را زمزمه می کند....

مرا نمی ترساند از دوری و خاموشی وفراق....

و به من امید می دهد امیدی بسیار تا با ان امید زنده بمانم.....

آه، دلم برای کسی تنگ است که مثل هیچ کس نیست..

ولی دست زمانه فی الحال، فراق را به من و او هدیه داده است..

آری، یک هدیه ناخواسته....

خدای من ، تو می دانی دلم برای کسی تنگ است که معصومی دلم را

درک می کند و همچون کودک معصومی دلش برای دلم می سوزد و

آرام ارام برای دلم و دلش همچون ابر بهاری می گرید....

آه ، دلم برای کسی تنگ است که با چشمان قشنگش به من زل می زند

و غم دلش را با چشمانش که همچون ابر بهاری است به من می گوید

کسی که سبزی باغچه تنم را با دستان مهربانش همچون باغبانی

مهربان هم آب می دهد و هم نور می افشاند...

آری، بی شک بی شک.........

کسی که مثل هیچ کس نیست.........................

خوش به حال آسمون که هر وقت دلش بگیره بی بهونه می باره ....به کسی هم توجه نمی کنه ....از کسی خجالت نمی کشه ...می باره ومی باره و.....اینقدر می باره تا آبی بشه ....آفتابی شه .... کاش ...کاش می شد مثل آسمون بود ....کاش می شد وقتی دلت گرفت اونقدر بباری تا بالاخره آفتابی شی ...بعدش هم انگار نه انگار که بارشی بوده ....انگار نه انگار که غمی بوده ....همه چیز فراموشت بشه کاش ....

من پس ازعشق تو به بر عشق جهان می خندم

هرکه ارد سخنی دل بر زبان می خندم

بی خود هرگز نیازارم دلی را

که می ترسم در ان جای تو باشد

منم عاشق مرا غم سازگار است

حیف از من که تمام شعرهایم رابرای چشمانت سرودم عمری به عبث بودم
حیف ازمن که طاقت بی تابی چشمانت رانداشتم
حیف ازاین دل که زیر سنگینی غرورت شکست
حیف ازدقایقی که رفت وبرنگشت.........

درون کوچه قلبم چه غمگینانه می پیچید صدای توکه می گفتی به جز تو دل نمی بندم

برو دیگر که دل ازغم رهاکردم خداحافظ که دیگربرنمی گردم...........