باران که می بارد یادم می رود که تو چه بودی و چه کردی.

کاش می دانستم باران چه رازی دارد که مرا بی قرار و دلتنگ

 تو میکند،گاهی فکرمی کنم اگر رفتن اینقدر اسان است پس

چرا من جا مانده ام و اگر سخت است تو چرا ساده کوچ کردی

و رفتی.خودت می دانی که هر چه بود به خاطر تو بود و بس.

من به راحتی می توانستم برنده ی این قمار از پیش باخته باشم

اما خواستم تو پیروز شوی اما بدان همیشه حق با برنده ها نیست

می شود در عین بازنده بودن دوای قلب شکسته را از خدا گدایی

 کرد ای کاش بدانی تاریخ امدنت را به یاد دارم اما تاریخ رفتنت را

هزاران بار خط زدم تا فراموش کنم از تو دورم.

ان کس که میگفت دوستم دارد عاشقی نبود

 که به شوق من امده باشد رهگذری بود که

روی برگهای خشک پاییزی راه می رفت صدای

خش خش برگ ها همان اوازی بود که من

گمان می کردم می گوید دوستت دارم

بیا برای من بگو که زندگی سراب نیست

که زندگی برای تو تجسم حباب نیست

بیا بگو برای من که زندگی گناه نیست

که زندگی فقط همان شکار یک نگاه نیست

بیا بگو که زندگی شهامت.....که زندگی

 شهامت شنیدن صداقت است

من بی تو خالی از بودنم مثل یه اسمون بی ستاره،

مثل یه قناری که دلش شکسته از بس تو قفس

 نشسته.مثل یه پرنده با بال شکسته توی اوج پرواز.

مثل یه دریای بی موج مثل قاب عکس خالی،مثل

یه شمع بی پروانه،مثل یه گلدون خالی توی یه باغ

پر از گل.من بی تو چه تنهام و تو چقدر زود به این

زمین و زمان،بی وجود من دل باختی.

این روزها دلتنگی هایم بیشتر از همیشه از تو می گویند

و من نوازش می کنم گونه ی خیس ارزوهایم را که بی تو

بغض شان شکسته. 

اری،زندگی را با برگ زرددرختان سپری کردم.

انان بودندکه برای زندگی عطش الودم خود را

زیر پای عابران می نهادندتا برایم موسیقی از

 جنس خودشان بنوازند.

اری،می ستایم پاییزرا،چون مردن برگ ها

همچون شعر من است.